სამედიცინო მენეჯმენტი

მიმოხილვა

გაიდლაინი

კვლევა

CASE REPORT

სიახლეები

თარგმანი

ჩვენი თანამედროვე

ლიტერატურული გვერდი


ძებნისთვის ჩაწერეთ
4 ან მეტი სიმბოლო



სამედიცინო დაწესებულების მართვის ისტორიული ასპექტები [5.00]

მარათონთან დაკავშირებული სიკვდილის მიზეზი ტვინის ღეროს ჰერნიაციაა, რაც რეჰიდრატაციასთან ასოცირებული ჰიპონატრემიის შედეგია [5.00]

მწვავე რევმატიული ცხელების ეტიოლოგია და იმუნოპათოგენეზი [5.00]

პროფესია – ექიმი, მოწოდება – მკურნალი [5.00]

მძიმე საყოფაცხოვრებო პნევმონიის ­­­­­მკურნალობა მოქსიფლოქსაცინით [5.00]


ფსორიაზისა და ფსორიაზული ართრიტის მართვა ნაწილი I. ფსორიაზი და ბიოლოგიური აგენტებით მისი მკურნალობის გაიდლაინი [9879]

არადემონსტრირებული გიგანტური ცისტადენომის შემთხვევა პუბერტული ასაკის პაციენტში [8760]

მწვავე რევმატიული ცხელების ეტიოლოგია და იმუნოპათოგენეზი [8520]

დერმატოლოგიური მანიფესტაციების კლინიკური რეკომენდაცია [8516]

სამედიცინო დაწესებულების მართვის ისტორიული ასპექტები [7854]


თემების რაოდენობა: 16
კომენტარები: 3

კოლორექტალური კიბოს დროს ღვიძლის მეტასტაზურ დაზიანების მქონე პაციენტთა მკურნალობის ჩვენი გამოცდილება

ავტორი: B. Mosidze, 1 L. Kalmakhelidze, 1 D. Tabagari, 2 M. Gogishvili 2
1National Center of Surgery, 2Clinic of Chemotherapy and Immunotherapy, Medula
Our Experience in Treatment Methods of Colorectal Cavcer Patients with Liver Metastases
ბ. მოსიძე,1 ლ. კალმახელიძე,1 დ. თაბაგარი,2 მ. გოგიშვილი 2
1ქირურგიის ეროვნული ცენტრი, 2ქიმიოთერაპიისა და იმუნოთერაპიის კლინიკა „მედულა“

>>  Introduction: The objective of this study is to work out the optimal combined treatment option, for colorectal cancer (CRC) with liver metastases, to improve treatment results.
Methods: Study eligible patients (129) with CRC metastasis in liver, 56,3%-male and 43,7% female patients. Group was constituted by selecting patients with - resected primary lesion; liver must be the only site of metastases.
From abovementioned - 53,3% were synchronous, and 43,7% metachronous. These patients were separated into 3 groups: I group- Patients (48) with resectable (or solitary) liver lesion, resection followed by regional chemotherapy with 5-FU. This group was considered as a control group. II group – patients (24) with unresectable liver lesions treated with arterial embolisation plus intraportal chemotherapy with 5-FU. III group (III a group 30 patient with solitary liver metastases, and III b group 27 patients with multiple unrespectable lesions) – patients (57) treated only with systemic chemotherapy (modern guidelines). I group 48 patients underwent different size liver resections followed by intraportal chemotherapy. II group patients (24) with unresectable liver lesions underwent liver artery embolization followed by chemotherapy with 5-FU. III group of patients (57) received chemotherapy by updated guidelines – FOLFIRI; FOLFOX; Cape OX.
Results: I group (48) (resection + regional chemotherapy) 3 year survival rate was 47,9%, 5 year survival rate -14, 6%, In comparison with III a group patients with solitary liver metastases treated only with systemic chemotherapy, 3 year survival -15,4% Combined treatment results were much better. We compared Quality of life II group and III b group patients. Contrastive analyses show that combined treatment has more expressed subjective effect on quality of life. This represents in disease symptom reduction in 87%.
Conclusions: In case of solitary liver lesion, the best treatment mode is surgical resection in combination with regional chemotherapy. In case of multiple liver lesions is preferable regional chemotherapy combined with embolisation.
შესავალი: ამ კვლევის მიზანია კოლორექტული სიმსივნეების დროს ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანების ოპტიმალური კომბინირებული მკურნალობის სქემის შემუშავება, მკურნალობის შედეგების გაუმჯობესების მიზნით.
მასალა და მეთოდები: ძირითადი საკვლევი ჯგუფი 129 პაციენტი. შერჩევის კრიტერიუმს წარმოადგენდა კოლორექტული კიბოს დროს ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანება. კონტიგენტი დავყავით 3 ჯგუფად: 129 ავადმყოფიდან 56 (43,7%) იყო ქალი, ხოლო 73 (56,3%) – მამაკაცი. ავადმყოფთა ასაკი მერყეობდა 27-დან 82 წლამდე.
I ჯგუფი (48 პაციენტი) განისაზღვრა როგორც საკონტროლო. მათ კოლორექტალური სიმსივნის მოცილებასთან ერთად ჩაუტარდათ ღვიძლის დაზიანებული უბნის სხვადასხვა მოცულობის რეზექციები მომდევნო ლოკორეგიონულ ქიმიოთერაპიასთან ერთად.
კომბინირებული მეთოდებით იყვნენ ნამკურნალები II ჯგუფში გაერთიანებული არარეზექტაბელური მეტასტაზური დაზიანების მქონე 24 პაციენტი, რაც მოიცავდა ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაციას შემდგომი ინტრაპორტული მონოქიმიოთერაპიით. ღვიძლის საერთო არტერიის ან მისი წილოვანი ტოტის ოკლუზიისას ჩვენ ვსარგებლობდით სპირალური ემბოლებით. 24 პაციენტიდან 10 (41,6%) შემთხვევაში მეტასტაზური დაზიანება ატარებდა სინქრონულ, ხოლო 14 (58,4%) შემთხვევაში – მეტაქრონულ ხასიათს.
III ჯგუფის პაციენტებს (57) პირველადი კერის მოცილების შემდეგ ჩაუტარდათ მხოლოდ სისტემური ქიმიოთერაპია თანამედროვე გაიდლაინებით (FOLFOX–4). III ჯგუფში 30 (III-ა) ავადმყოფს ჰქონდა ერთეული მეტასტაზი ღვიძლში, 27-ს (III-ბ) კი – მრავლობითი კვანძები. აღნიშნულ 57 პაციენტს ჩაუტარდა სისტემური ქიმიოთერაპია FOLFOX–4 სქემით, ინფუზია იყო 48 საათიანი ყოველ 2 კვირაში 1-ჯერ.
შედეგები: სისტემური ქიმიოთერაპია გვევლინებოდა მკურნალობის ერთადერთ მეთოდად III ჯგუფის ღვიძლში მეტასტაზების მქონე 30 პაციენტში. მკურნალობის შედეგების ანალიზმა გვაჩვენა რომ ავადმყოფთა 36,6%-მა გადააჭარბა 2-წლიან ზღვარს, ხოლო 13,3%-მა იცოცხლა 3 წელი.
კოლორექტული დაზიანებით დაავადებულ I ჯგუფის 48 ავადმყოფის მკურნალობის (რეზექცია+რეგიონული ქიმიოთერაპია) შედეგების ანალიზით გამოვლინდა, რომ პაციენტთა 47,9%-მა იცოცხლა 3 წელი, ხოლო 14,6%მა გადააჭარბა 5-წლიან ზღვარს.
დასკვნები: მიუხედავად ამ ორი ჯგუფის პაციენტთა სიცოცხლის თანაბარი ხანგრძლივობისა, „სიცოცხლის ხარისხი“ გაცილებით უკეთესია II ჯგუფში, რაც ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაციას მომდევნო რეგიონული ქიმიოთერაპიით ხდის მკურნალობის არჩევის მეთოდად ღვიძლში კოლორექტალური კიბოს არარეზექტაბელური მეტასტაზური დაზიანებოს დროს.


შესავალი
ლიტერატურული მონაცემებით კოლორექტალური კიბოს მქონე პაციენტთა 40-50%-ში ვლინდება ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანება. ეს პრობლემა, უკანასკნელ წლებში, ონკოლოგთა განსაკუთრებული ყურადღების საგნად იქცა. ლიტერატურაში არსებობს მრავალი მონაცემი, რომელიც ადასტურებს ღვიძლის რეზექციის უპირატესობას პაციენტებში, რომელთაც აქვთ კოლორექტალური კიბოს მეტასტაზები ღვიძლში. ამ შემთხვევაში 5-წლიანი გამოსავალი მერყეობს 8-35%-ის ფარგლებში, რაც გაცილებით უკეთესია იმ პაციენტების მაჩვენებელზე, რომელთაც არ ჩაუტარდათ ღვიძლის რეზექცია.
იმისთვის, რომ შემუშავდეს ღვიძლში კოლორექტალური კიბოს სხდასხვა ხარისხის მეტასტაზური დაზიანების მქონე პაციენტთა მკურნალობის ადეკვატური სახე, შედარებით ანალიზს ექვემდებარება მკურნალობის სხვადასხვა მეთოდები. ამ მხრივ ღვიძლის რეზექციასთან ერთად განსაკუთრებული ადგილი უკავია რეგიონულ და სისტემურ ქიმიოთერაპიას, ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაციას.
წარმოდგენილი კვლევის მიზანია კოლორექტული სიმსივნეების დროს ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანების კომბინირებული მკურნალობის ოპტიმალური სქემის შერჩევა.

ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანების ქირურგიული მკურნალობის შედეგების წინასწარ განმსაზღვრელი კეთილსაიმედო კრიტერიუმებიდან გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება ღვიძლის ქსოვილის დაზიანების ხარისხს (მეტასტაზების რაოდენობა და მოცულობა, მონო ან ბილობალური დაზიანება).
ობლიტერირებული სისხლძარღვის რეკანალიზაციის პროცედურა უნდა ხორციელდებოდეს სხვადასხვა დიამეტრის ბუჟებით, ყველაზე მცირედან დიდისაკენ ისე, რომ შეესაბამებოდეს ჭიპის ვენის დიამეტრს. ბუჟირების დროს უნდა გვახსოვდეს ამ ორი ვენის შეერთების არეში არსებული ნაწიბუროვანი რგოლი. მისი გადალახვა შეიგრძნობა როგორც „ჩავარდნა“ კარის ვენის სანათურში.


კვლევის მასალა და მეთოდები.
კვლევას საფუძვლად დაედო ორი კლინიკის – ქირურგიის ეროვნული ცენტრის და ქიმიოთერაპიისა და იმუნოთერაპიის კლინიკა „მედულა“-ს მასალა. „მედულაში“ გატარებულია კოლორექტალური კიბოს მქონე 50 ავადმყოფი, რომელთაგან 5 შემთხვევაში შესრულებულია ღვიძლის რეზექცია შემდგომი სისტემური ქიმიოთერაპიით, ხოლო 12 პაციენტს ჩაუტარდა სისტემური ქიმიოთერაპია ოქსალიპლატინზე, ფტორპირიმიდინებზე და ირინოტეკანზე დამყარებული სქემებით. სწორედ ეს ავადმყოფები გაერთიანდა ძირითად საკვლევ ჯგუფში – 129 ავადმყოფი – რეტროსპექტული და პროსპექტული კვლევის მასალა. შესწავლილი იყო კოლორექტული კიბოს დროს ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანების მკურნალობის სხვადასხვა მეთოდების შედეგები, მკურნალობის შედეგების ურთიერთშედარების საფუძველზე.
შერჩევის კრიტერიუმს წარმოადგენდა კოლორექტული კიბოს დროს ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანება.
129 ავადმყოფიდან 56 (43,7%) იყო ქალი, ხოლო 73 (56,3%) – მამაკაცი. ავადმყოფთა ასაკი მერყეობდა 27-დან 82 წლამდე.

კონტიგენტი დაიყო 3 ჯგუფად: I ჯგუფი (48 პაციენტი) განისაზღვრა როგორც საკონტროლო. მათ კოლორექტალური სიმსივნის მოცილებასთან ერთად ჩაუტარდათ ღვიძლის დაზიანებული უბნის სხვადასხვა მოცულობის რეზექცია მომდევნო ლოკორეგიონულ ქიმიოთერაპიასთან ერთად. აღნიშნულ ოპერაციებში უპირატესად წარმოდგენილია ატიპიური, მცირე მოცულობის ღვიძლის რეზექციები (83,4%), რადგანაც უმრავლეს შემთხვევაში, ოპერირებულ პაციენტებს აღენიშნებოდათ მცირე ზომის ერთეული მეტასტაზური კვანძები, რომლებიც ლოკალიზებული იყო ერთი სეგმენტის ფარგლებში. მეორეს მხრივ, ოპერაციის მოცულობა ისაზღვრებოდა პაციენტის ზოგადი მდგომარეობით და მეტასტაზების გამოვლინების დროით. ზემოთაღნიშნული 48 შემთხვევიდან 28 (58,3%) ატარებდა სინქრონულ ხასიათს, ხოლო 20 (41.7%) – მეტაქრონულს.
კომბინირებული მეთოდებით იყო ნამკურნალები II ჯგუფში გაერთიანებული არარეზექტაბელური მეტასტაზური დაზიანების მქონე 24 პაციენტი. მათ ჩაუტარდა ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაცია შემდგომი ინტრაპორტული მონოქიმიოთერაპიით. ღვიძლის საერთო არტერიის ან მისი წილოვანი ტოტის ოკლუზიისას ვსარგებლობდით სპირალური ემბოლებით. 24 პაციენტიდან 10 (41,6%) შემთხვევაში მეტასტაზური დაზიანება ატარებდა სინქრონულ, ხოლო 14 (58,4%) შემთხვევაში – მეტაქრონულ ხასიათს. აღსანიშნავია, რომ ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაციის პროცედურა ფრიად მტკივნეული და ტრავმულია, განსაკუთრებით მანიპულაციის შემდგომ პირველ საათებში. ეს დაკავშირებულია ღვიძლის ქსოვილის მწვავე იშემიასთან. პაციენტთა მდგომარეობის შემსუბუქების მიზნით, პროცედურა ტარდებოდა პერიდურული ანესთეზით.
ინტრაოპერაციულად ხდება ობლიტერირებული ჭიპის ვენის რეკანალიზაცია, მის ძირითად მომენტად გვევლინება ნამგლისებრი იოგის მობილიზაცია და მრგვალ იოგში ჭიპის ვენის დისტალური ნაწილის გამოთავისუფლება. შემდგომში იოგის ჭრილობაში ღრმად ჩატანით ქრება მახვილი კუთხე, რომელიც ახასიათებს ჭიპის ვენის „ჩავარდნას“ კარის ვენაში. კარის ვენის ან კუჭ-ბადექონის ვენის დრენირების შემდეგ, 72 პაციენტს ჩაუტარდა ინტრაპორტული ქიმიოთერაპია 5-ფტორურაცილით. ფტორურაცილის ტრანსფუზიის სქემა იყო შემდეგი: პაციენტებს პოსტოპერაციულ პერიოდში 7-10 დღიდან ეწყებოდათ ფტორურაცილის ინფუზია. პრეპარატის ერთჯერადი დოზა (500,0–750,0მგ) ზავდებოდა 250,0მლ გლუკოზის 5%-იან ხსნარში და ესხმებოდა ჩაყენებულ კათეტერში. ტრანსფუზია ხდებოდა დღეგამოშვებით საერთო დოზამდე 5,0–7,0გ (83,3 მგ/კგ). ქიმიოთერაპიის კურსები მეორდებოდა 1,5–2 თვიანი ინტერვალით და მკურნალობის გეგმაში შედიოდა 3–4 კურსის ჩატარება.
III ჯგუფის პაციენტებს (57) პირველადი კერის მოცილების შემდეგ ჩაუტარდათ მხოლოდ სისტემური ქიმიოთერაპია თანამედროვე გაიდლაინებით (FOLFOX–4). III ჯგუფში 30 (III-ა) ავადმყოფს ჰქონდა ერთეული მეტასტაზი ღვიძლში, 27-ს (III-ბ) კი – მრავლობითი კვანძები. აღნიშნულ 57 პაციენტს ჩაუტარდა სისტემური ქიმიოთერაპია FOLFOX–4 სქემით, ინფუზია იყო 48 საათიანი ყოველ 2 კვირაში 1-ჯერ.
პაციენტებს უტარდებოდა კლინიკო-ლაბორა­ტო­რიული კვლევები, ულტრასონოგრაფია და კომპიუტერული ტომოგრაფია. კარის ვენის დრენირების მიზნით, ჭიპის ვენის ბუჟირების შემდეგ, კონტროლის სახით ტარდებოდა ანგიოგრაფიული კვლევა. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ I ჯგუფის პაციენტებში ღვიძლის რეზექციას ვიწყებდით მხოლოდ მისი იზოლირებული სოლიტარული კვანძით დაზიანებაში დარწმუნებისა და კვანძის მეტასტაზური ბუნების ვერიფიკაციის შემდეგ.
ურთიერთშედარდა III-ა ჯგუფის ერთეული რეზექტაბელური კვანძების მქონე 30 პაციენტის და I ჯგუფის იგივე ხარისხის ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანების მქონე 48 პაციენტის მკურნალობის შედეგები. III-ა ჯგუფში ჩატარდა მხოლოდ სისტემური ქიმიოთერაპია, ხოლო I ჯგუფში – ღვიძლის რეზექცია რეგიონალურ ქიმიოთერაპიასთან ერთად. II ჯგუფის (24) პაციენტებში მეტასტაზთა ამოკვეთა არარეზექტაბელურობის და დაზიანების მაღალი ხარისხის გამო არ ჩატარებულა. ამ ჯგუფის პაციენტებს ქიმიოთერაპიასთან კომბინაციაში ჩაუტარდათ ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაცია, მათი მკურნალობის შედეგები შედარდა III-ბ ჯგუფის 27 პაციენტის შედეგებს, რომელთაც პირველადი კერის მოცილების შემდეგ ჩაუტარდათ მხოლოდ სისტემური ქიმიოთერაპია.

ხშირად ქირურგის წინაშე (განსაკუთრებით ღვიძლის სინქრონული მეტასტაზური დაზიანების დროს) დგება საკითხი მეტასტაზური დაზიანების მოცილების თუ დატოვების შესახებ; ანუ უფრო მიზანშეწონილად მიიჩნევენ ზედმეტი ტრავმისაგან თავის არიდებას და პირველადი კერის მოცილების შემდეგ, არჩევანს აკეთებენ ღვიძლის მეტასტაზური დაზიანების რეგიონალური ან ზოგადრეზორბტიული ქიმიოთერაპიით მკურნალობაზე. ამ საკითხზე უფრო ნათელი წარმოდგენისთვის აუცილებელია ურთიერთშედარებულ იქნას ღვიძლის ერთაირი დაზიანების ხარისხის მქონე პაციენტები.

განხილვა
ამგვარად პაციენტთა გაანალიზებული ჯგუფები (III-ა I-თან და III-ბ II-სთან) ერთგვარია და მათი შედარება შედეგების მიხედვით დასაშვებია.
სისტემური ქიმიოთერაპია გვევლინებოდა მკურნალობის ერთადერთ მეთოდად III ჯგუფის ღვიძლში მეტასტაზების მქონე 30 პაციენტში. მკურნალობის შედეგების ანალიზმა გვაჩვენა რომ ავადმყოფთა 36,6%-მა გადააჭარბა 2-წლიან ზღვარს, ხოლო 13,3%-მა იცოცხლა 3 წელი.
ჩვენს კვლევაში კომბინირებული მეთოდით ნამკურნალები იყო 72 პაციენტი (I და II ჯგუფები), საიდანაც 48 პაციენტს პირველადი კერის მოცილებასთან ერთდ ჩაუტარდა ღვიძლის დაზიანებული უბნების სხვადასხვა მოცულობის რეზექცია რეგიონულ ქიმიოთერაპიასთან კომბინაციაში.
უნდა ითქვას, რომ ოპერაციული ჩარევის მოცულობა განსაკუთრებულ გავლენას არ ახდენს მკურნალობის შორეულ შედეგებზე. ამიტომაც, გაფართოებული (სინქრონული) ანატომიური რეზექციის წარმოება, როგორც წესი, არ არის გამართლებული. სულ ჩვენს მიერ შესრულებულ იქნა ღვიძლის სხვადასხვა მოცულობის რეზექცია 48 პაციენტზე.
I ჯგუფის 48 ავადმყოფის მკურნალობის (რეზექცია+რეგიონული ქიმიოთერაპია) შედეგების ანალიზით გამოვლინდა, რომ პაციენტთა 47,9%-მა იცოცხლა 3 წელი, ხოლო 14,6%მა გადააჭარბა 5-წლიან ზღვარს.
მიღებული შედეგების ობიექტური შედარების მიზნით ჩვენ ეს მონაცემები შევადარეთ III-ა ჯგუფის ერთეული მეტასტაზების მქონე 30 პაციენტის მკურნალობის შედეგებს, რომელთაც ჩაუტარდათ მხოლოდ სისტემური ქიმიოთერაპია და რომელთა შორის 3 წლიან ზღვარს მიაღწია მხოლოდ 13,3%-მა. კომბინირებული მკურნალობის დროს შედეგების გაუმჯობესება სარწმუნოა (P<0.05).

სეგმენტექტომია და მცირე მოცულობის რეზქციები პაციენტთათვის შედარებით ადვილი ასატანია, მსხვილი ნაწლავის რეზექციასთან ერთადაც კი. ამიტომ სოლიტარული მეტასტაზური დაზიანების დროს ჩვენ სწორედ ასეთ ოპერაციებს ვანიჭებთ უპირატესობას. ხოლო ლობექტომიები და გაფართოებული ჩარევები ტარდებოდა, როგორც წესი, განმეორებითი ჰოსპიტალიზაციისას, 1-1,5 თვის შემდეგ პირველადი კერის მოცილებიდან.

დასკვნები
ამრიგად, კოლორექტული კიბოს დროს ღვიძლის სოლიტარული მეტასტაზური დაზიანების მკურნალობის საუკეთესო მეთოდად გვევლინება დაზიანებული უბნის რეზექცია კომბინაციაში რეგიონული ქიმიოთერაპიის განმეორებით კურსებთან. ამასთან უნდა მოსცილდეს პირველადი კერა.
შედარებით მძიმე კონტიგენტს წარმოადგენს ღვიძლში კოლორექტული კიბოს მრავლობითი მეტასტაზების მქონე პაციენტები. მათი მკურნალობის პრობლემის გადაწყვეტაში აქტუალურია 2 საკითხი: რემისიის გახანგრძლივება და „სიცოცხლის ხარისხის“ გაუმჯობესება. მკურნალობის ეფექტური მეთოდის განსაზღვრისთვის გაანალიზდა ღვიძლში მრავლობითი მეტასტაზების მქონე პაციენების (III-ბ ჯგუფის) მკურნალობის შედეგები, რომელთაც უტარდებოდა განმეორებითი სისტემური ქიმიოთერაპია.
III-ბ და II ჯგუფების პაციენტთა მკურნალობის შედარებით ანალიზს სარწმუნო სხვაობა არ გამოუვლენია (>0.05). თუმცა I ჯგუფის პაციენტებზე დაკვირვებით არაერთხელ აღინიშნა ზოგადი მდგომარეობის გაუმჯობესება, აქტიურობის მომატება და გავრცობილი მეტასტაზური დაზიანებისათვის დამახასიათებელი სიმპტომების გაქრობა.
ჩამოყალიბებული აზრის ობიექტური შეფასებისთვის ჩვენ შევადარეთ ღვიძლში მრავლობითი კოლორექტული მეტასტაზების მქონე პაციენტთა ორი ჯგუფის „სიცოცხლის ხარისხი“ Karnofski-ის შკალის მიხედვით. შედარებითი ანალიზის შედეგებმა გვიჩვენა, რომ მკურნალობის კომბინირებული მეთოდის გამოყენების შემთხვევათა 58,3%-ში პაციენტები ინარჩუნებენ ნორმალურ აქტივობას და არ საჭიროებენ სტაციონარულ მოვლას. შემთხვევათა 41,7%-ში ადგილი ჰქონდა აქტიურობის დაქვეითებას და სამკურნალო დახმარების პერიოდულ აუცილებლობას. სხვაგვარი სურათი გვხვდება პაციენტთა იმ ჯგუფში, რომლებიც ნამკურნალები იყვნენ მხოლოდ სისტემური ქიმიოთერაპიით. ამ ჯგუფში მხოლოდ 11,1%-ს შეეძლო ნორმალური აქტიურობის შენარჩუნება. 22,2%-ში პროცესის პროგრესირების გამო ავადმყოფები საჭიროებდნენ მუდმივ სამედიცინო მეთვალყურეობას.
ამგვარად, ამ ორი ჯგუფის პაციენტთა სიცოცხლის თანაბარი ხანგრძლივობის მიუხედავად, „სიცოცხლის ხარისხი“ გაცილებით უკეთესია II ჯგუფში, რაც ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაციას მომდევნო რეგიონული ქიმიოთერაპიით ხდის მკურნალობის არჩევის მეთოდად ღვიძლში კოლორექტალური კიბოს არარეზექტაბელური მეტასტაზური დაზიანების დროს.
სოლიტარული მეტასტაზური დაზიანების დროს მკურნალობის საუკეთესო მეთოდად გვევლინება მათი ქირურგიული მოცილება კომბინაცაში ინტრაპორტული ქიმიოთერაპიის განმეორებით კურსებთან. ღვიძლის მრავლობითი კოლორექტალური დაზიანების დროს ჩვენ ვირჩევთ ინტრაპორტული ქიმიოთერაპიის განმეორებით კურსებს ღვიძლის არტერიის ემბოლიზაციასთან კომბინაციაში. კომბინირებული მეთოდები სარწმუნოდ ვერ ზრდის ამ პაციენტთა სიცოცხლის ხანგრძლივობას, მაგრამ განაპირობებს ამ მძიმე კონტიგენტის „სიცოცხლის ხარისხის“ გაუმჯობესებას.

ლიტერატურა

ნანახია: 5464 | შეფასებულია: 1 | რეიტინგი: [5.00]  



შეფასება

შესაფასებლად გაიარეთ ავტორიზაცია, ან დარეგისტრირდით


კომენტარები

კომენტარის დასამატებლად გაიარეთ ავტორიზაცია, ან დარეგისტრირდით



სახელი

პაროლი


2010 | მაისი–ივნისი | 16

2010 | მარტი–აპრილი | 15

2010 | იანვარი–თებერვალი | 14

2009 | ნოემბერი–დეკემბერი | 13

2009 | სექტემბერი–ოქტომბერი | 12

2009 | ივლისი–აგვისტო | 11

2009 | მაისი–ივნისი | 10

2009 | მარტი–აპრილი | 9

2009 | იანვარი–თებერვალი | 8

2008 | ნოემბერი–დეკემბერი | 7

2008 | სექტემბერი–ოქტომბერი | 6

2008 | ივლისი–აგვისტო | 5

2008 | მაისი–ივნისი | 4

2008 | მარტი–აპრილი | 3

2008 | იანვარი–თებერვალი | 2

2007 | ნოემბერი–დეკემბერი | 1


ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტრო

თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი

ქართული google


დარეგისტრირებულია: 531

ამჟამად საიტზეა: 10

თქვენ ხართ სტუმარი No: 1285490


საიტის ავტორი: კობა კურტანიძე
© Copyright 2009-2017 MODERNPUBLISHING.GE
საიტზე არსებული მასალის გამოყენება ან გავრცელება, საიტის ადმინისტრაციის ნებართვის გარეშე, აკრძალულია.